كه تفسير كرده شود : اول - تفسيرى است كه در حديث معتبر وارد شده ، حاصل آن اين است كه سلطنت و پادشاهى و عظمت مختص ذات احديت است . دوم تحيت به معنى ما يجيء به ، حاصل آن اين است هر چيزى كه متعارف نشده به آن تعظيم كرده مىشود ، يعنى در مقام ثنا و تعظيم ذكر نمايند آن مختص ذات أحديت است ، يعنى سزاوار اين است كه نسبت به خلاق عالم جل شأنه به عمل آورند نه غير . سوم مثل دوم است لكن از جانب خداوند عالم نسبت به مخلوقين ، يعنى تحيت و ثنائى كه مطلوب است تحيتى است از جانب خداوند عالم به بنده ، كه اس سعادات و رأس قاطبهء كرامات است ، لكن نظر به اين معنى مناسب اين است كه لام به معنى من بوده باشد ، مؤيد اين معنى الفاظى است كه بعد مذكور است ، يعنى و الصلوات الطاهرات ، نظر به اين كه دور نيست كه مراد اين بوده باشد رحمتهاى كاملهء وافره طيب و طاهر كل مخصوص خداوند عالم است كه از جانب آن جهان آفرين افاضه مىشود به عباد . خلوصيت قرين بعضى صلوت را حمل كرده‌اند بر صلوات خمس يوميه ، و طيبات را حمل كرده‌اند بر ساير أعمال حسنه ، حاصل معنى بنا بر اين - اين است كه طاعات و تذلل و عبادت مختص ذات احديت است كه معبود مطلق است ، دور نيست كه مراد از زاكيات رحمتهائيست كه به تدريج تزايد شود ، بنا بر اين كه زكى از نمو بوده باشد يعنى رحمتهائى كه آنا فآنا در نمو و تزايد است ، چنين چيزى از جانب خداوند عالم است و بس . و ممكن است كه مراد به غاديات رحمتهائى بوده باشد كه نازل مىشود در غدو يعنى از صبح تا زوال ، و مراد از رائحات رحمتهائى كه افاضه مىشود در رواح ، يعنى از زوال تا غروب . و مراد از سابغات رحمتهاى كامله است . و ممكن